Przedmiotem badań pedagogiki są nie tylko procesy edukacyjne w technicznym rozumieniu, ale także ludzie im poddani oraz ich sprawcy. Badania nad uczniami i nauczycielami jako uczestnikami praktyk edukacyjnych związanych z płcią najczęściej nawiązują do pełnionych przez nich ról płciowych. Role płciowe natomiast nie mogą być opisane poza kontekstem rozwoju psychospołecznego, który stanowi kryterium ich różnicowania. Tak więc, odnosząc się do cyklu życia obojga płci, odkrywa się zmienną „czułość” badanych na przekazy edukacyjne związane z płcią.
Czy zanotowane w badaniach zachowania egalitarne jakiejś grupy uczniów można wyłącznie przypisać przeprowadzonym w szkole programom profilaktycznym dotyczącym równości płci? Nawet jeśli taką zależność potwierdzają wyniki badań empirycznych, zawsze pozostaje pytanie o udział innych zmiennych, które do równania nie zostały wprowadzone, np. mediów, grup rówieśniczych, rodziny, itp. Krytyczne studia nad edukacją rodzajową nie służą jedynie odkrywaniu nierówności, ale także odkrywaniu obszarów, w których edukacja szkolna może zawiesić jedne z opisanych wyżej funkcji, a wzmocnić inne.
Należy gruntownie rozpoznać zjawiska związane zarówno w procesami rozwojowymi, jak i socjalizacyjnymi. I krok w tym kierunku podjęli Autorzy niniejszej publikacji, rekrutujący się zarówno z pedagogiki, psychologii, jak i socjologii.