Językoznawstwo nr 4 rok 2010

Staropolszczyzna jest wciąż żywa, zadaje autentyczne pytania! Rozpoczynamy od książek, od piśmiennictwa, od pasjonujących zmagań translatorskich, bo książka w XIV, XV wieku była swoistym „być albo nie być” narodów. Dalej proponujemy nowoczesne opracowania leksyki średniopolskiej; techniki badania kohezji i koherencji tekstów oświeceniowych, „ludzki” wymiar edycji książki staropolskiej w kontekście listów dedykacyjnych; prezentujemy solidnie i z wyobraźnią wykonany Słownik staropolski w jego mikro- i makrostrukturach.
Druga część zbioru przywołuje w różnych sytuacjach życiowych i... pozycjach tekstowych człowieka średniowiecznego, np. w aktach prośby, skargi, oskarżenia, żałoby. Konceptualizacja językowej ekspresji uczuć, grzecznościowe akty mowy w listach, prozodia „zamknięta” w mówionych tekstach staropolskich – poddawane są zabiegom badawczym współczesnej metodologii. Niniejszy tom zamyka refleksja, jak odbierać dziś (np. w dydaktyce szkoły wyższej) wartość komunikacyjną i piękno dawnej polszczyzny.